Lieve vrienden,

Wat een belevenissen daar op het dak van de wereld, daar zijn vierentwintig kinderen aan het groeien en bloeien op een niet mis te verstane manier. Je herkent in deze kinderen absoluut geen straatkinderen meer, hun ogen glanzen, ze zijn blij en doen het allemaal heel goed in hun dagelijkse leven. 's Morgens om zeven uur zit iedereen al in het leslokaal luidkeels te leren. Horen en zien vergaan je maar dit is de nepalese manier. Kennelijk verstaan ze zichzelf nog wel en stampen ze dat wat nodig is er ook nog in. De berichten die van school komen zijn positief, ieder op zijn eigen niveau doet het goed.

Er was groot feest op school, wij hebben uit ons fonds vijf pc's neer kunnen zetten. Daar hebben nu honderdvijftig kinderen les op. Het lokaal, de helft van de lerarenkamer is opgeofferd om de computers een plaats te geven, werd feestelijk geopend. De principal in zijn zondagse pak en zijn vrouw mogelijk nog mooier aangekleed, hadden alles uit de kast gehaald om dit heugelijke feit te vieren. Kransen met afrikaantjes weelderig om mijn nek, bergen Khata's (boeddhistische dank betoon) er over heen tot mijn neus aan toe, maakte dat ik het rode lint bijna niet zag wat ik door moest knippen, maar kennelijk lukte dat toch want plots ging een luid gejuich op. Wierookstokjes werden aangestoken en in een walm van geuren en kleuren heb ik al de pc's aan mogen zetten. Het leuke is dat de school zelf ook wat geld had en daarmee de aansluiting en abonnement voor internet konden betalen. De reparatieonkosten die ongetwijfeld komen nemen wij weer voor onze rekening. Ook in Nepal is dit een opening naar de toekomst voor kinderen. Bovendien zitten al onze vierentwintig kids op deze school dus het mes snijdt aan twee kanten. Daarna werden de dansen vertoond waar ook onze kinderen al de hele week dapper op geoefend hadden. Het werd een geweldige happening waaraan iedereen mee deed. Een goed gevoel om weer een stuk meer educatie toe te kunnen voegen waar, in dit geval, de school zelf niet de middelen voor heeft maar wel degelijk de noodzaak van dit onderwijs in ziet. Laten we hopen dat het positief mag blijven uitwerken. Ik hou u op de hoogte.

Om een ander schooltje te bezoeken in Gharamdi, wat we al jaren sponseren, was heel wat meer nodig .......vier dagtochten lopen in de Himalaya op naar de 3000 meter. Samen met mijn vriend en gids Durga Nepali en een paar dappere meeloopsters in mijn kielzog zwoegden we naar boven, trappen op en af, slalom lopen om je knieën te ontzien, slapen in Kibang, een local dorpje van onze gids. Een hartelijk weerzien met alle familie daar boven. Die familie zorgden met z'n allen voor een heerlijk maal, overal kwamen potten en pannen vandaan. Het vuur werd aangestoken en met tien man in een keukentje waar je niet kan staan, zaten wij en keken toe hoe dat ging. Overal hangen plastic zakken of linnen tasjes waar kruiden en ingrediënten in zitten en iedereen wist precies wat er nodig was. Al snel rochelden en kuchten wij mee door de rook van het kookvuur. Longproblemen en astma is hierdoor een veel voorkomend probleem. Durga had dit jaar vanwege de natte zomer een slechte rijstoogst,waardoor hij niet voor zijn eigen wintervoorraad kon zorgen. Dat is voor deze toch al arme boeren een grote ramp maar ondanks alles zijn deze mensen zo gastvrij dat je er verlegen onder wordt. Privé helpen we dit gezin om het hoofd boven water te houden. Dochter Anita, achttien jaar, wordt door een groep NEPALvrienden gesponsord waardoor zij nu het college in Pokhara kan volgen. Ze woont daar op kamers en staat op eigen benen. Als ze deze twee jaar goed doorkomt kan ze daarna naar de universiteit. Ze wil graag engels studeren dus wie weet? We pinnen haar daar niet op vast, misschien veranderd ze nog van gedachten (wat onze kids niet allemaal gewild hebben en uiteindelijk veranderd zijn)remember.

Ik help Durga aan zoveel mogelijk trekkingen en inmiddels is hij een graag geziene gids bij Sabine en Ram een belgisch/nepalees koppel dat in Pokhara een fantastisch guesthouse heeft: Blue Planet. Via hen heeft hij ook wat meer werk, prachtig deze samenwerking. Durga is op zijn beurt weer de social worker in zijn dorp en ondanks zijn lage caste zorgt hij, met zijn eigen beperkte middelen, voor allen in het dorp die het moeilijk hebben .Wij helpen hem graag daarbij.

De volgende dag op naar de 3000  meter Gharamdi daar waar ons bergschooltje staat. We werden verwacht en vele porters waren al vooruit gegaan met schoolmateriaal, boeken, pennen, potloden, slijpers, papier, scharen, handarbeidmateriaal, badmintonsets, voetballen enz. Materiaal waar ze zelf maar heel weinig van hebben. Dit schooltje krijgt steun van ons sinds een aantal jaren. Mijn eerste kennismaking was jaren terug op een trekking naar deze plek waar nog nooit een toerist geweest was. Het schooltje bezat weinig tot niets maar er werd met liefde les gegeven. Inmiddels kunnen er via ons fonds vijfentwintig kinderen uit arme gezinnen naar school, maar er zijn er nog veel meer. De school gaat nu tot klas 5 en wil graag uitbreidden tot en met klas 8. Vele ouders van deze kinderen zijn analfabeet en hopen op een betere toekomst voor hun kinderen, wie niet? Wij werden feestelijk ontvangen door de kinderen ouders en onderwijskrachten. De oudste man van het dorp, 94 jaar, de oprichter van de school, was er en ook de oudste vrouw, 88 jaar. Allen hingen zij ons bloemkransen om van afrikaantjes, een teken van dankbaarheid. Zelfs de meest arme mensen deden dat. Ik was ontroerd tot in mijn ziel en blij omdat je weet dat dit zo belangrijk is voor iedereen: Educatie. De kracht van dit dorp ligt in de onderlinge samenwerking. Zo weinig als ze hebben, hebben ze toch ingezameld voor de nieuwbouw van de school en dat gaan ze redden. Ze gaan zelf bouwen alleen er is geen geld voor het dak. Bij deze een oproep ''Uit je dak voor het dak''. Ik heb met het dorpscomité en het schoolteam een berekening gemaakt: 2500 tot 3000 euro, dan zijn we er. Golfplaten, porters die dat naar boven dragen, bevestigingsmateriaal en wat schoolmeubilair.

Dan heel iets anders maar jullie hebben er met zijn allen voor gezorgd dat ik deze week in de Margriet sta. Samen met negen andere hartevrouwen. Dit mooie feit bracht 1000 euro met zich mee die besteedt gaat worden aan Marinka-home en de nog op te vangen straatkinderen. Je kan het volgen op http://www.margriet.nl/hartenvrouwen .

Ik wil iedereen hééééééééél hartelijk bedanken voor jullie ondersteuning, namens mijzelf en alle kinderen een warm namaste Lies.

Lieve vrienden,       31 October 2009

Het weerzien met de kinderen was geweldig, het voelt zo warm en ook alsof ik niet weg geweest ben. Ieder kind kwam zijn eigen verhaal doen en sommigen, vooral de oudste jongens, zijn verbazend goed in hun engels vooruit gegaan. Leuk, zo wordt het contact steeds makkelijker.Temba, de manager, vertaalt voor de kleintjes wat ze willen zeggen en soms hoeft er niets gezegd te worden. Non verbaal contact is ook super!

Inmiddels is er wel  het een en ander gebeurd. Suresh, onze  socialworker, heeft een aantal problemen waardoor hij niet meer voor ons kon werken. Jammer maar onontkoombaar. Inmiddels is hij goed opgevangen en werkt hij hard aan zijn probleem. Jammer, ik had hem hoog zitten en kende hem ook al lang. Ik snap daardoor zijn probleem ook. Maar voor onze kinderen komt stabiliteit en goede zorg op de eerste plaats. Zij hebben al genoeg ellende meegemaakt. Suresh is ontslagen en komt niet meer bij ons terug. Inmiddels heeft Kanurhi een paar proef maanden meegewerkt, maar hij kiest toch voor een andere richting. Ik ben nu in contact met een nieuwe socialworker. Jullie horen er eerdaags meer van. Temba Sherpe, onze fantastische eerste man, heeft dus een zware tijd achter de rug. Hij heeft veel alleen moeten werken, vooral met Tiihar en Daisan (familiefeesten waarbij iedereen zijn familie opzoekt om het samen te vieren) miste hij Ramesh onze kok en Bimala die wast en schoonmaakt. Plus dat hij nog moest zorgen dat de kinderen, die nog familie hebben, daar ook onder zijn begeleiding heen gingen. Gelukkig hielpen Dapasa (cp leraar) en Pardiph (leraar engels nepalees) en Sanne (stagaire) hem er zoveel mogelijk doorheen. Inmiddels is iedereen van de leiding weer op honk en is er weer rust in de tent. De kinderen gaan naar school en het is een feest om te zien hoe keurig ze er allemaal uit zien en blij naar school gaan.

Wordt vervolgd, liefs Lies.

Lieve mensen.....     26 Augustus 2009

Inmiddels is het Augustus en heeft u een tijdje niets gehoord, maar dat betekent niet dat er niets is gebeurd. Het leven in Marinka-home draait op volle toeren. De vakantie is zalig geweest, zo konden de kinderen een tijdje ravotten, voetballen, touwtje springen en samen spelen natuurlijk, ook wel eens ruzie maken, maar ja dat gebeurt soms. Eigenlijk gaan de kinderen allemaal heel leuk met elkaar om, de groten helpen de kleintjes en liggen ook lekker op hun buik kleurplaten in te kleuren. De schoolresultaten waren over het algemeen verrassend goed. De kinderen zijn heel gemotiveerd om te leren, daar doet de school nog een schepje bovenop. Het hele systeem bestaat uit gradaties, je bent eerste van de klas of tweede enz. Als je de laatste bent is dat natuurlijk niet zo leuk. Natuurlijk vinden wij westerlingen dat verschrikkelijk maar alle scholen hebben dat systeem vanaf de kleuterschool tot hoger onderwijs. Zo worden ze ook onderscheiden met gekleurde vaantjes. Wij benadrukken bij de kinderen dat niet iedereen een bolleboos is en dat het gewoon leuk is om te leren. Het is wel zo dat de kinderen aan dit systeem gewend zijn en er niet zoveel van maken, maar ja de gevoelige zieltjes onder hen......We zullen het er mee moeten doen. Onze eerste schooltjes in  Nederland 1900 waren ongeveer hetzelfde, prestatie prestatie en soms een tik met de roede. Ook dat gebeurt nog veelvuldig in Nepal, maar zodra wij iets in die richting horen gaan we naar school om dat te bespreken. Wij willen niet dat de kinderen geslagen worden.

Inmiddels is onze vrijwilligster Sanneke gearriveerd en heeft zij in de afgelopen maand veel met de kinderen opgetrokken. Haar [hun] werk bestaat uit het begeleiden van de kinderen, helpen bij het huiswerk, naar school brengen en halen, helpen met de douchebeurten van de kleintjes en hun creativiteit stimuleren. Zij werken in shiften samen met de vaste crew. Deze ondersteuning is verfrissend en leerzaam voor beide kanten en het engels van de kinderen gaat met sprongen vooruit. Vooral de kleintjes, dat zijn net sponsjes, die zuigen alles op en kletsen gewoon engels.

Ik wil even de aandacht vestigen op een groep mensen, zeven mannen en twee vrouwen die in oktober voor onze kinderen en nog meer op te vangen straatkinderen gaan fietsen. Zij starten in Lasha China [voormalig Tibet] en eindigen na 1200 km in Kathmandu bij Marinka-Home. Hun website, http://www.fietsenvoorstraatkinderen.nl/, is gelinkt aan die van ons en ik zou u willen vragen zoveel mogelijk mensen hier op te wijzen. Het is leuk om ze te volgen en eventueel te sponseren. De opbrengst  komt geheel ten goede aan Marinka-home.

Rest mij nog te zeggen dat alle kinderen op dit moment in goede gezondheid zijn, maar we nog wel een inentingprogramma voor de boeg hebben. Hier hoort u later meer over.

 Met een warm namaste Lies Vink